عوامل موثر بر بهبود زخم در زخم های مزمن

-

چه به دلیل آسیب دیدگی و چه به دلیل جراحی ، ترمیم زخم به طور عادی طی مراحل منظمی به طور پیوسته پیشرفت می کند. زخم هایی که ظرف 30 روز بهبود نمی یابند ، مزمن محسوب می شوند. زخم هایی که مزمن می شوند معمولاً در یک یا چند مرحله بهبود زخم متوقف می شوند. در اینجا 10 مورد از رایج ترین عوامل موثر در بهبود زخم در زخم های مزمن آورده شده است:

1. سن بیمار

تغییرات کلی کلی در ظرفیت بهبودی وجود دارد که مربوط به سن است. مطالعات نشان داده است که افراد بالای 60 سال ممکن است به دلیل عوامل مرتبط با تغییرات جسمی که با سن بالا اتفاق می افتد ، بهبود زخم را به تأخیر انداخته اند. علاوه بر چندین بیماری همزمان ، در پاسخ التهابی بدن کاهش یافته است ، تاخیر در آنژیوژنز و روند اپیتلیالیزاسیون کندتر است. برخی از تغییرات قابل مشاهده پوست مربوط به تغییر در ملانوسیت ها مانند لکه های پیری و همچنین خشکی پوست به دلیل کاهش عملکرد غدد چربی است. کاهش سنتز کلاژن نیز به ایجاد کندتر شدن اسکار در روند ترمیم زخم نسبت داده می شود.

2. نوع زخم

ویژگی های زخم می تواند در سرعت ترمیم زخم تأثیر بگذارد. بدیهی است که بهبود زخمهای بزرگتر طولانی تر می شود ، اما شکل زخم نیز می تواند در زمان بهبود نقش داشته باشد. زخم های خطی به طور معمول سریعتر از زخم های مستطیلی بهبود می یابند و زخم های دایره ای نیز کمترین ترمیم را دارند. علاوه بر این ، هنگامی که زخم ها دارای بافت نکروز ، خشک شدن و اجسام خارجی هستند ، ترمیم زخم کندتر صورت می گیرد.

3. عفونت

تمام شکستگی های پوستی می توانند به باکتری ها ، ویروس ها یا قارچ ها وارد محل زخم شوند. به طور معمول ، این عوامل بیماری زا توسط گلبول های سفید خون و سایر اجزای سیستم ایمنی بدن سبقت گرفته و از بین می روند. هنگامی که عفونت وجود دارد ، از طریق سطح بالا رفته و زخم یا ضایعه ایجاد کنید که به درمان از طریق مراقبت عالی از زخم و شاید تجویز آنتی بیوتیک نیاز دارد.

4. بیماری های مزمن

بیمارانی که دیابت دارند و یا بیماری های م affectثر بر سیستم گردش خون آنها دارند ، ممکن است از ترمیم زخم جلوگیری کنند. ترمیم م woundثر زخم نیاز به جریان خون خوب دارد و شرایط مزمن که جریان خون در محل زخم را به خطر انداخته است ممکن است نیاز به مداخله درمانی داشته باشد. به افراد دارای زخم های مزمن توصیه می شود برای ارزیابی جامع مداخلات درمانی ، با یک متخصص پزشکی مشورت کنند.

5. تغذیه ضعیف

در یک بیمار مزمن یا سالمند ، تغذیه نامناسب باعث می شود بدن منابع کافی برای التیام زخم نداشته باشد. تغذیه نامناسب می تواند رخ دهد زیرا عفونت ها پروتئین و کالری مورد نیاز فرد را افزایش می دهند. علاوه بر این ، زخم ها می توانند مقدار زیادی پروتئین روزانه ترشح کنند ، به خصوص در مورد زخم های فشار بزرگ (جراحات) یا زخم های پا. هنگامی که کالری ناکارآمد است ، بدن ممکن است پروتئین را برای دریافت انرژی تجزیه کند ، و باعث بهبود توانایی بهبودی بدن می شود.

6. عدم هیدراتاسیون

کمبود رطوبت در سطح زخم می تواند مهاجرت سلولی را متوقف کند ، اکسیژن رسانی خون را کاهش داده و بهبود زخم را به تأخیر اندازد. کم آبی بدن ناشی از کاهش سدیم یا آب می تواند تمام جنبه های روند بهبود را به تأخیر بیندازد. در حالی که بیشتر افراد روزانه به 64 اونس مایع نیاز دارند ، کسی که می خواهد از زخم خود را بازیابی کند باید بیشتر بنوشد تا به روند گلبول های سفید خون که به محل آسیب می رسند برای تأمین اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز کمک کند. یک بیمار با آب رسانی مناسب ادرار شفاف و به طور کلی بدون بو خواهد داشت.

7. گردش خون ضعیف

از آنجا که خون برای انجام فرآیند ترمیم زخم ، اجزای لازم را به بافت می رساند ، افرادی که دچار فشار خون پایین یا بیماری عروقی هستند ، می توانند با تاخیر در بهبودی مشکل داشته باشند. انسداد یا تنگ شدن رگ های خونی یا بیماری های قلب ، کلیه ها و ریه ها نیز می تواند باعث ایجاد مشکلاتی در بدن شود که اجزای حیاتی ترمیم کننده زخم ، از جمله گلبول های سفید خون و اکسیژن کافی را به بافت های زخمی منتقل می کند.

8. ادم

در حالی که بیشتر صدمات ضربه ای باعث تورم بافتی می شود ، اما ادم بیش از حد می تواند فشار را بر رگ های خونی افزایش دهد و در نتیجه گردش خون ضعیف تری در ناحیه زخم ایجاد کند. تورم بافت می تواند ناشی از بیماری های قلبی یا مشکلات رگ های خونی باشد. فشرده سازی درمانی اغلب در انتقال مایعات به سیستم گردش خون برای کاهش ورم موثر است ، بنابراین بهبودی مناسب می تواند رخ دهد.

9. ترومای مکرر

زخم هایی که به دلیل فشار برشی یا فشار وارد شده بر روی سطح ، مجدداً آسیب می بینند ، می توانند روند بهبودی خود را به تأخیر بیندازند یا حتی متوقف کنند. تروماي تكراري اغلب در بيماران بستر بستر رخ مي دهد و با جابجايي دقيق در يك برنامه منظم يا استفاده از دستگاه هاي تخليه كننده و محافظت كننده تحت نظر يك متخصص بهداشتي درمان مي شود.

10. رفتارهای بیمار

متأسفانه ، برخی از بیماران با انتخاب شیوه زندگی مانند سیگار کشیدن یا نوشیدن بیش از حد ، به تأخیر در بهبود زخم کمک می کنند. از دیگر رفتارهای بیمار که می تواند در ترمیم زخم تأثیر بگذارد ، کمبود خواب کافی ، عدم بالا بردن ناحیه آسیب دیده ، تمیز نکردن صحیح زخم ، استفاده از روش های نامناسب پانسمان زخم ، مرطوب نگه داشتن زخم و عدم حرکت کافی آن است. گوش دادن به بیماران و آموزش دقیق می تواند به ایجاد انطباق بهتر با روشهای خوب ترمیم زخم کمک کند.

آنچه پزشکان بهداشت باید بدانند

در حالت ایده آل ، فرایندهای پیچیده درمان زخم عروقی با موفقیت هر زخمی را برطرف می کند. خوشبختانه ، تعدادی از گزینه های درمانی برای کمک به بهبود زخم های مزمن مانند پاکسازی منظم ، از بین بردن زخم ، پانسمان ویژه زخم ، زخم درمانی با فشار منفی (NPWT) یا اکسیژن درمانی هایپرباریک (HBO) وجود دارد. برای بهترین نتایج بیمار ، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی باید بدانند که چگونه عواملی را که مانع ترمیم زخم می شوند را تشخیص دهند تا بتوانند از این روش های درمانی جایگزین به طور مناسب استفاده کنند.






:: موضوعات مرتبط :

:: برچسب ها : درمان زخم , زخم مزمن ,
تاريخ : جمعه 27 فروردين 1400 | 21:40 | نویسنده : مهدی کلاته |